Samce kotka cętkowanego, dzięki swoim niepokrewnym genom, stanowią wielką nadzieję dla europejskiej hodowli. Jeden z nich został przeznaczony przez  koordynatorów programu hodowlanego do Zoo Ostrava. Można go obserwować na wybiegu obok karakalów. Opiekunowie mają nadzieję, że wkrótce utworzy on parę hodowlaną z samicą z Ostrawy.

Zoo Ostrava hoduje kotki cętkowane od lat 90. ubiegłego wieku. W 2007 roku udało się nawet sprowadzić do Ostrawy parę tych drapieżników z zoo w Kolombo na Sri Lance. V roku 2024 urodziło się tu ostatnie młode tego gatunku.

Populacja kotków cętkowanych w europejskich ogrodach zoologicznych liczy obecnie 67 osobników hodowanych w 28 placówkach, przy czym w ciągu ostatniego roku odnotowano rozmnażanie w pięciu z nich. Stanowi to ogromny postęp w porównaniu z sytuacją sprzed trzech lat. Wtedy prawie nie udawało się wychować młodych, przez co populacja tych drapieżników gwałtownie się starzała. Istniało więc ryzyko, że gatunek ten zniknie z Europy. Na szczęście dzięki ogromnym wysiłkom koordynatora programu ex situ EAZA (EEP) udało się odwrócić tę niekorzystną sytuację. Sprowadzono zwierzęta niespokrewnione z osobnikami hodowanymi w Europie – po pierwsze bezpośrednio ze Sri Lanki, a po drugie uzgodniono import samców ze Stanów Zjednoczonych, w który zaangażowało się również nasze zoo. Cały proces trwał około dwóch lat. Transport dwóch samców z Ameryki odbył się wiosną 2026 roku. Pracownicy Zoo Praha zajęli się organizacją transportu, a także udostępnili pomieszczenia do przebywania sprowadzonych zwierząt w kwarantannie. Pozostałe ogrody zoologiczne zaangażowane w ten transport uczestniczą w pokryciu kosztów finansowych.

Nowy samiec został sprowadzony do naszego ogrodu zoologicznego w czerwcu. Można go zobaczyć w wybiegu, w którym w przeszłości mieszkały pantery mgliste (Neofelis nebulosa). Ponieważ jest to samiec niemal niespokrewniony z całą populacją europejską, a zatem bardzo cenny, opiekunowie spróbują w najbliższym czasie doprowadzić do jego rozmnażania.

Kotek cętkowany (Prionailurus viverrinus) występuje w południowo-wschodniej Azji – od Pakistanu po Malezję, a także na wyspach Sri Lanki, Sumatry i Jawy. Zamieszkuje lasy deszczowe w pobliżu wody, tereny podmokłe oraz namorzyny Jest bardzo dobrym pływakiem. Częściowo chowane pazury i zarysy błon pławnych pomiędzy palcami przednich łap ułatwiają mu zdobywanie pożywienia. Potrafi nawet zanurkować aby zdobyć rybę, żabę lub inne drobne zwierzęta wodne. Czasami atakuje zwierzęta domowe lub zjada padlinę. Niewiele wiadomo na temat rozmnażania się tego gatunku w środowisku naturalnym; informacje pochodzą głównie z hodowli prowadzonych przez ludzi. Okres godowy przypada zazwyczaj na styczeń i luty. Samica rodzi 1–4 młode po 63 dniach ciąży. Gatunek ten figuruje na Czerwonej Liście (IUCN Red List of Threatened Species) jako gatunek wrażliwy (Vulnerable). Największym zagrożeniem dla kotków jest osuszanie terenów podmokłych i połowy ryb, wycinanie lasów w celu pozyskania gruntów rolnych oraz zanieczyszczenie środowiska. Łowione są również dla mięsa i futra.

Powrót do aktualności