Już przy wejściu do Zoo Ostrava goście mogą obserwować liczne stado flamingów kubańskich (łącznie 51 osobników), w skład którego wchodzi obecnie sześć tegorocznych piskląt. Wybieg dzielą z nimi niewielkie drzewice białolice. Grupa dorosłych osobników liczy 19 osobników. Liczba piskląt wzrosła w tym roku do 36, więc łącznie liczba drzewic białolicych prawie dorównuje liczbie flamingów.

Sześć młodych flamingów

Grupa flamingów karmazynowych w Zoo Ostrava liczy obecnie 51 dorosłych osobników oraz sześć tegorocznych młodych. Pierwsze młode wykluło się 22 czerwca, a ostatnie 15 lipca 2026 roku. Samica flaminga składa jedno białe jajo do gniazda w kształcie kopca o wysokości do 30 cm, zbudowanego z błota, piasku i innych materiałów budowlanych zebranych w pobliżu gniazda. Oboje rodzice zmieniają się w obowiązkach podczas inkubacji jaja i podczas późniejszej opieki nad pisklęciem i jego karmienie m. Młode flamingi po wykluciu ważą około 200 gramów, mają krótkie nóżki i szyję, prosty dziób i są pokryte szaro-białym puchem. W gnieździe pozostają tylko przez krótki czas i już po kilku dniach rozpoczynają odkrywanie otaczającego ich świata.
Charakterystyczne czerwono-różowe ubarwienie młode flamingi uzyskują w ciągu drugiego roku życia. Zabarwienie to wynika z obecności pomarańczowo-czerwonych barwników (karotenoidów) zawartych w pożywieniu flamingów, które odkładają się w upierzeniu. W pierwszych miesiącach życia rodzice karmią swoje potomstwo specjalną wydzieliną o czerwonym kolorze, tzw. mlekiem z wola. Następnie młode flamingi zaczynają przyjmować pokarm dorosłych, na który składa się plankton – drobne skorupiaki i glony, a w warunkach hodowli – granulki.

Trzydzieści sześć piskląt drzewic białolicych

Drzewice są znacznie mniejsze od flamingów, mają jednak dość pstrze ubarwiole i w grupie komunikują się między sobą przenikliwymi, gwizdającymi dźwiękami. Obecnie stado tych ptaków z rzędu blaszkodziobych liczy 19 dorosłych osobników (dziewięć samców i dziesięć samic). Pary do gniazdowania wykorzystują gęstą trawę w tylnej części wybiegu, gdzie czują się bezpiecznie. W tym roku pięć par rodzicielskich wychowało łącznie 36 piskląt. Wylęgły się w okresie od 25 czerwca do 20 lipca 2026 roku. Pisklęta natychmiast po wykluciu opuszczają gniazdo, potrafią pływać i są w stanie samodzielnie szukać pożywienia – należą do zagniazdowników. Opieka rodziców polega na ogrzewaniu piskląt, pilnowaniu ich i prowadzeniu w poszukiwaniu pożywienia. Kluczem do pomyślnego odchowu drzewic są wystarczająco liczne stada. Dzięki temu ptaki czują się bezpiecznie, a w ciągu ostatniego roku w naszym ogrodzie zoologicznym odchowano najwięcej piskląt spośród wszystkich europejskich ogrodów zoologicznych.

Flamingi i drzewice można obserwować przez cały czas otwarcia zoo, a w okresie wakacji letnich od 9:00 do 20:00. Kasy, wejście i pawilony zamykane są o 18:00, ale wiele zwierząt, w tym flamingi i drzewice pozostaje na wybiegach, gdzie można je oglądać również wczesnym wieczorem. Serdecznie zapraszamy!

Flaming karmazynowy (Phoenicopterus ruber) zasiedla płytkie jeziora i laguny archipelagu Wielkich Antyli (Kuba, Bahamy, Hispaniola), półwyspu Jukatan oraz północnej części Ameryki Południowej. Gatunek ten wyróżnia się najbardziej intensywnym ubarwieniem piór. Wynika to z obecności karotenoidów – barwników zawartych w pożywieniu flamingów, które odkładają się w upierzeniu. Ich dieta składa się głównie z drobnych skorupiaków, glonów i okrzemek. Pozyskują pożywienie poprzez filtrowanie wody (podobnie jak np. kaczki) za pomocą lameli na dziobie, które działają jak sitko. Żyją i gniazdują w koloniach. Flamingi mają błonę między palcami, co pozwala im pływać. Latają z wyciągniętą szyją. Flaming kubański nie należy na razie do gatunków zagrożonych, ale jego naturalne środowisko zmienia się i zmniejsza w wyniku przemysłowego wydobycia soli.

Drzewica białolica (Dendrocygna viduata) żyje w Ameryce Południowej oraz w Afryce na południe od Sahary. Rzadko obserwowano ją podczas migracji w Hiszpanii lub na wyspach Morza Karaibskiego. Zamieszkuje tereny podmokłe, preferując otwarte krajobrazy, duże jeziora i stawy. Jest gatunkiem bardzo towarzyskim; w noclegowiskach i na obszarach z wystarczającą ilością pożywienia może gromadzić się nawet kilka tysięcy osobników. Wydaje charakterystyczne, gwizdające dźwięki. W naturze żeruje głównie w nocy. Gniazdowanie rozpoczyna się na początku pory deszczowej w małych grupach lub koloniach. Gniazdo z łodyg trawy umieszczone jest w wysokiej trawie lub w trzcinowisku. Samica składa 8–12 jaj, które są inkubowane przez oboje rodziców przez 28–29 dni.

Powrót do aktualności